Can’ın babası kaynakçıdır. Yaşadıkları evden daha uzakta çalışmaktadır. Annesi de öğretmendir. Kentin başka bir semtinde bulunan okulda ders vermektedir. Can’ın iki tane ablası vardır. İkisi de okulludur. Can da ablaları gibi okullu olmaya can atmaktadır.
            Sabah olunca annesiyle babası işe, ablalarıysa okula gitmektedirler. Bu zaman içerisinde annesi babası işte, ablaları okuldayken Can da yalnız kalacak değildir. O da yuvaya gitmektedir.
            Bir sabah annesi ile babası onu her günkü gibi yuvaya götürmek istediklerinde:
            -  Ben yuvaya gitmem, - diye ağlamaya tutturdu Can.

-  Niye gitmezmişsin? - diye annesiyle babası şaşarak sordular.

- Ablalarım gibi bende okula gideceğim. Yuvaya bebeler gider. Bense büyüdüm. İşte, bakın kocaman oldum,- der Can. Daha büyük görünmesi için sıçrayıp, yanında bulunan sandalyenin üstüne çıktı.

Annesiyle babası bakıştılar. Ne yapacaklarını bilmiyordular. Yaşı henüz dörttü. Yurda gidemezdi. Bu durumda Can’ı evde yalnız bırakamazdılar. Sonunda anneannesine götürdüler. Bu hep böyle devam etmeye başladı.

Çok uzun sürmedi. Günün birinde anneannesinin de bir işi çıktı. Şimdi Canla ne olacak, diye annesiyle babası derde düştüler. Düşündüler, düşündüler. . . Bir anda anneannesi:
            -Bir günlüğüne yurda götürelim, - dedi.

O gün Can annesinin yurtta çalışan bir arkadaşında kaldı. Oyuncaklarla doyasıya oynadı. Türküler söyledi. Zamanında annesi gelip onu yurttan aldı.

Can eve geldiğinde ablalarına koştu. O gününü onlara ballandıra ballandıra anlatıyordu. Bir anda küçük ablasına sordu:

- Abla sana öğretmenlerin ev ödevi verdi mi?

- Evet, - dedi ablası.

- Bana vermedi. Evde biraz oyna dedi

Can da okullu olmuş görünüşü vardı. Biraz düşündükten sonra yine ablasına:
            - Abla, - dedi, hadi sen de bizim okula gel. Orada birlikte oynarız. Hem bizim öğretmen sana ev ödevi de vermez.

 
,,KUŞ’’UN ÖYKÜ YARIŞMASINDAN

Rumuz: ,,Can’’ ( I. Ödül )