baharlarını hatırlamak isterdim yeşilliğiyle
ancak her aralık örter bir beyaz örtü
ishakiye mahallesi’nde
yahya kemal’in evinin
bulunduğu o yeri

kaldı ki şair
kalkması mümkün olsaydı mezarından
tek değişmeyen bu mahallede bugün,
bir alaca camii var
bir de müezzinin sesinden
şimdi hoparlörden
etrafa yayılan ezan sesi

yazın üsküp’ün kavurucu sıcaklarında
kendimizi sularına verdiğimiz
serava’nın şırıltısı yok artık
çocukluğumu hatırlatacak bir tek ev var sadece
kumbaracılara ait

yahya paşa ile ishak bey camileri arasına
sıkışmış kalmış o eski haliyle
dalları
köhne duvarlara dayanmış
yaşlı mürver ağacı
sanırım hâlâ unutmamıştır
çocukluk oyunlarımı

nereden bilebilirdim o yaşlardaki ben
burada
bu ağacın yanında
beyatlı’nın da oynadığını
benim oynadığım oyunları

şerafettin nebi’nin bir sulu boya tablosu
odamda duvara asılı

resimde
isa bey camii
ve cami önündeki mezarlık
mezarlıkta
beyatlı’nın annesinin mezarı

oysa bugün
ne o mezar duruyor orada
ne de beyatlı’nın üzüntülü bakışlarla
deve bayırı’na yaslanmış haliyle
o pembe konak

yüreğimizin derinliklerinde bir yerden
aralıksız esen yellerden
şimdi işitmek mümkün

bize özgün biçimde
şairin ruhu
üsküp’üyle hasbıhal içinde