Osman Kaan, ta Ankara’dan Üsküp’e anneannesi ile dedesi için geldi. Beraberlerinde kardeşi Esma Aslı da vardı. Sonra teyzesi de yetişti oğluyla. Dedesinin o küçük evi bir anda doldu! Tıklım tıklım oldu. Dedesi, anneannesi mutlu mu mutlu! Nerdeyse, ‘var mı bize yan bakan’ diye haykıracaklar!

         Üsküp’e geldiğinde ilk işi annesinin dayılarına uğramak olur. Arkadaşları orada… Ebru orada, Yusuf orada, Veton orada… Hepsi orada.

         Bir seferinde Osman Kaan dedesine arkadaşlarından bahsederken: ”Betonla Yusuf’la dövüştüler deyince dedesi dayanamadı güldü. “Oğlum, beton değil Veton!” deyince yüzü kızardı. Yanlış söylediğinin farkındaydı.

         Üsküp’e geldiğinde ikinci işi köfteciye uğramak olurdu. Üsküp köftelerini hakikaten çok sever!

Bu yıl Üsküp’ün de, köftenin de tadını çıkaracak! Onlar okullar başlayana kadar burada olacaklar. Belki dedesiyle, anneannesiyle birlikte Ankara’ya dönecekler… Osman Kaan anneannesinden bu ihtimali duyunca hemen “İnşallah!”, diye haykırdı. Sevinci yüzünden belliydi.

         Osman Kaan şimdi Hacı Ömer Sabancı İlköğretim Okulu’nda altıncıyı bitirdi. Okulu,  onların evlerinin yakınında. Yaya gidip gelecek kadardır. Bazen anneannesi, bazen dedesi onu okuldan almaya giderdiler. Okulun karşısındaki dükkândan Osman Kaan’ın daima bir şey istediği olurdu. Olsun ya… O, vücutla büyük, yaşça hala çocuktu… Dahası torundu! Her zaman da torun kalacaktı…

Dedesiyle zaman zaman şakalaşmasını bilir üstelik. Zaman zaman hacı dede yerine, dedesine “H. Dede” olarak hitap eder. “H. Dede, bisikletimi tamire götürmeliyiz”, “H. Dede bunu yapmalıyız…”, “H. Dede şunu yapmak gerek…”

         Dedesiyse bunları memnuniyetle yapmaktaydı. O da bunu bildiğinden, işi hep dedesiyle…

         O bu yıl yedinci olacak. Dedesinin iftiharı… Aaa… Keşke bu sözü kullanmasaydım. Beşinci bitince dedesine takdir’le döndü. Altıncıya bitirdiğinde, dedesinin iftiharı Osman Kaan teşekkürle geldi… Güzel de takdir değil. Dedesinin iftiharı, takdirle gelecek yerde, teşekkürle döndü. Demek altıncıda hafiften deprem geçirdi. Dedesinin buna üzüldüğünü gören Osman Kaan, yedincide takdir getireceği sözünü verdi. Dedesi hafiften unutkandır. Ama verdiği sözü Osman Kaan unutmayacak!