Kaan’ın asıl adı Osman Kaan’dır. Ama annesi de babası da kestirmeden sadece Kaan diye adlandırmaktalar çocuğu. Aman hata ettim ne çocuğu ya! Osman Kaan büyük çocuk! Küçük, ama sizin anlayacağınız O, büyük küçük çocuk! Sonra annesi, babası sadece Kaan deseler bari ona. Kaan demelerinin ardında, her defasında, ya bir yasak var ya da bir emir!

"Kaan bağırma, kardeşin uyuyor! Kaan çok şeker yeme, dişlerin ağrır! Kaan dışarı çıkma, üşürsün! Kaan pley steyşın oynama! Kaan yeter, artık televizyon seyretme! Kaan yemeğini ye! Kaan dişlerini yıka! Kaan hadi yat uyu! "

Eh, her şeye tamam ama bu sonuncusuna gönlü hiç mi hiç razı olmuyordu. Üstelik annesi, babası ona gene sadece Kaan diye hitap ediyorlar…  Bari bunları söylerken Kaan’nın gerçek adıyla ansalardı. Osman Kaan deselerdi bari.

Bir gün gene aynı emirler, aynı yasaklar yağdırılırken Kaan dayanamadı hemen cevabı yapıştırdı:

"Tamam, ama tamam değil! "

"Bu da neyin nesi?! " - diye şaşkınlığını gizleyemedi babası.

"Ne diyorsun Kaan?! "- diye seslendi annesi.

"Tamam dediğim, bunların yarısına uyacağım anlamına gelir! Tamam değil olanı da diğer yarısına uymayacağım demektir. Zaten siz de benimle konuşurken, yarısını söylüyorsunuz, yarısını söylemiyorsunuz. Kaan diyorsunuz, Osman Kaan demiyorsunuz!"

Osman Kaan’ın annesi ve babası birbirlerine sadece bakıştılar.  Ben oradayken hiçbir şey demeden kalmışlardı. Ondan sonra nelerin olduğunu pek bilmiyorum. Ama bildiğim bir şey varsa, o da Osman Kaan’ın, annesiyle babasının sözünden çıkmadığıdır. Annesi, babası ona Kaan yerine Osman Kaan biledemeye başladılar.