Ardına kadar açık kapılarından girdim Tefeyyüz’ün

Kaç kuşağa feyiz ocağı oldu.

Aslında sizlere de açıktır bu kapılar bugün

Geçmişte bana açık olduğu kadar.

İlk adımlarımı attım Yeni Hayat’ta Macide öğretmenle

Orası da kendine göre tefeyyüz’dü

Bu yıl anladım Üsküp’te 125 Tefeyyüz’ün olduğunu!

Rufiye öğretmenle yürüdüm sonra feyiz ormanında.

Ali efendi karşımda duruyor ciddi haliyle

Mamure öğretmenin sınıfında buldum kendimi

Hiçbirimiz kaybolmadık o kuytu ormanda.

Anlatmak istediğim feyiz aldığım kişilerin çok olmasıdır

Tefeyyüz’e girmem için kapılar ardına kadar açık…

Okulda aradım yönetmenliği en kısa süren Mustafa Ruşit’i

İki Bayram arası son buldu yönetmenliği.

Fetih bey Süleymanpaşiç

İstanbul beyefendisiydi Beyatlı’nın Üsküp’ünde

Üstelik her ikisi Yücelciydi…

Milli davada aldığım feyiz için şükretmem gerek.

Öğretmenler odasında gölgelerini arıyorum.

Mustafa öğretmen üzgün üzgün pencere yanında

Hâlbuki matematik dersi fıkrayla başlardı onda

Yüzünden belliydi üzen bir şey vardı yüreğinde

Yanına geldim davudi sesi kulaklarımda

” Nasılsın Avni?”

Çok şeylerden bahsetti kısa söylemiyle…

Aynı acıyı paylaşıyorduk…

Elinden düşürmediği gazeteyle Fetih Bey

“Okumak ille de okumak” lazım

Mesajını etrafa vererek

Serap misali karşımda!

Ölüm döşeğinde son nefesini verdiği anda

Eşi ve bir ben vardım sadece yanında o akşam vakti

Hava henüz kararmaya başlamıştı

Ama zifiri karanlıktı o anda etrafım

Sanki gün doğmayacaktı o gece…

Vücudu belli yorgundu

125 “Tefeyyüz”ü yaşatmak kolay değildi.

Şimdi içimde hüzün, içimde sevinç…

Toplanmış Tefeyyüz’lerin 125’ i bir “Tefeyyüz”de

Farkında olmadan ne kadar da zenginmişiz meğer.

                                                   Avni ENGÜLLÜ